ตอนที่ 210 แบบนี้เขาเรียกว่าบ้าระห่ำต่างหาก!

ตอนที่ 210 แบบนี้เขาเรียกว่าบ้าระห่ำต่างหาก!

ซูเหลียงไม่ได้ตอบในทันที

เขาวางชามหินเปล่าในมือลงบนพื้น ใช้นิ้วหมุนวนไปตามขอบชามช้าๆ คล้ายกำลังหมุนลูกข่างที่เชื่องช้าและไม่ต้องเร่งรีบ ไฟในเตามอดดับไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเปลวไฟริบหรี่ไม่กี่สายที่วูบไหว สาดแสงลงบนผลึกสีเทาตามผนังถ้ำจนดูคล้ายบางสิ่งที่กำลังหายใจเข้าออก

ก่วนหลิงหลินไม่ได้เร่งเร้า เธอวางคางเกยบนหัวเข่าและนั่งรอฟังอย่างเงียบๆ

"ถ้าบอกว่าไม่เสียใจเลยก็คงโกหก" ในที่สุดซูเหลียงก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ดังนัก คล้ายกำลังพูดกับตัวเอง "ช่วงไม่กี่วันแรกที่ตกลงมาที่นี่ ฉันเสียใจอยู่ทุกวัน"

ซี่โครงของเขาหัก ขาถูกแทงทะลุ นอนจมกองเลือดอยู่กลางร่องน้ำที่แห้งขอด เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีม่วง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาด คล้ายกำมะถันปนกับกลิ่นของบางสิ่งที่กำลังเน่าเปื่อย

ตี้หวงหลงหมอบทับอยู่บนหน้าอกของเขา ใช้ไออุ่นจากร่างกายช่วยรักษาอุณหภูมิให้ ส่วนสัตว์อสูรตัวอื่นที่ยังพอขยับไหวก็พากันคาบของที่พอกินได้ทั้งหมดมาวางไว้ข้างมือ—ซึ่งก็มีแค่ผลเบอร์รีป่ากับใบหญ้ารสขมฝาดหนึ่งกำมือเท่านั้น

ซูเหลียงหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อผ้าขาดวิ่น

ก่วนหลิงหลินนึกย้อนไปถึงภาพลักษณ์ในอดีตที่เขามักจะแต่งกายเรียบร้อยเนี้ยบอยู่เสมอ แล้วก็อดรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาไม่ได้