ตอนที่ 207 คนคุ้นเคย

ตอนที่ 207 คนคุ้นเคย

ก่วนหลิงหลินพามังกรน้อยทั้งสองตัวเคลื่อนที่เลาะไปตามขอบหุบเหวอย่างเงียบเชียบ ดุจมดสามตัวที่หลงเข้ามาในอาณาจักรของยักษ์

เธอเดินช้ามาก ไม่ใช่ว่าไม่อยากเดินให้เร็ว แต่เร็วกว่านี้ไม่ได้จริงๆ

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่หินเรียบๆ แต่เป็นชั้นผงผลึกบางๆ ที่ถูกความร้อนแผดเผาจนกรอบร่วน เมื่อเหยียบลงไปจะเกิดเสียงกรอบแกรบละเอียดยิบคล้ายเหยียบเศษแก้วแตก เสียงเหล่านั้นเมื่ออยู่ในหุบเหวคริสตัลจะถูกขยายให้ดังขึ้น ยืดยาวออก และบิดเบี้ยว จนกลายเป็นเสียงสะท้อนที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงฝีเท้าแม้แต่น้อย สะท้อนก้องไปมาระหว่างผนังผา ก่อนจะเลือนหายไปในเสียงหึ่งของการไหลเวียนของธารผลึก

ก่วนหลิงหลินไม่แน่ใจว่ากิ้งก่ายักษ์ที่หลับใหลอยู่ตัวนั้นจะได้ยินเสียงพวกนี้หรือไม่ แต่เธอไม่อยากเสี่ยง

ขืนเดิมพันพลาดขึ้นมา คงได้จบชีวิตกันจริงๆ แน่!

ดังนั้นทุกย่างก้าวเธอจึงวางเท้าอย่างแผ่วเบา ให้ปลายเท้าสัมผัสพื้นก่อนแล้วค่อยๆ ถ่ายน้ำหนักลงไป เหมือนแมว เหมือนหัวขโมย หรือเหมือนคนที่กำลังเดินอยู่ในความฝัน