ตอนที่ 57 ละเมอท่องความว่างเปล่า

ตอนที่ 57 ละเมอท่องความว่างเปล่า

ก่วนหลิงหลินตื่นขึ้นมาบนระเบียงของโรงแรม นอกจากปีกของมังกรชาดแล้ว บนตัวเธอยังมีผ้าห่มขนสัตว์เนื้อนุ่มคลุมทับอยู่อีกผืน คาดว่าคงเป็นหุ่นยนต์เพียงพอนหิมะหรือไม่ก็พ่อกับแม่ที่เอามาห่มให้

...แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่ปลุกเธอล่ะ

ด้านในกระจกระเบียงปกคลุมไปด้วยไอน้ำบางๆ เธอรู้สึกราวกับตัวเองเพิ่งตื่นขึ้นมาในเปลือกไข่ ข้างกายมีกลิ่นอายที่ชวนให้อุ่นใจที่สุดสองสาย กระจกทิศทางเดียวที่เกาะพราวไปด้วยไออุ่นในยามนี้เปรียบเสมือนเยื่อขาวบางๆ ด้านในเปลือกไข่ ชั่วขณะหนึ่ง ก่วนหลิงหลินเกิดภาพลวงตาว่าตัวเองกำลังขดตัวอยู่ในโลกใบเล็กของตัวเอง ราวกับได้ย้อนกลับไปในวันที่พบกับมังกรชาดเป็นครั้งแรก ตอนที่ร่วงหล่นลงไปในโลหิตของเทพมังกร และถูกโอบล้อมด้วยน้ำคร่ำอีกครั้ง

ความทรงจำในห้วงฝันเปรียบเสมือนเปลือกหอยที่ถูกน้ำทะเลพัดพากลับไปยามน้ำลง เหลือทิ้งไว้เพียงเศษเสี้ยวไม่กี่ชิ้นที่กระจัดกระจายอยู่บนชายหาด

ทำไมถึงฝันอีกแล้ว... ทำไมถึงฝันบ่อยขนาดนี้