ตอนที่ 308 เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

ตอนที่ 308 เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

ใจของเสิ่นจือเวยอบอุ่นวาบ ราวกับถูกน้ำอุ่นห่อหุ้ม แต่ปากยังแข็ง นางเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วเอ็ดว่า “ใครว่าข้ารอเจ้าอยู่ที่บ้านทุกวัน? ข้าเพียงรำคาญแดดข้างนอก ไม่อยากออกไปเท่านั้น”

ลู่สือเหยี่ยนยกมุมปากเล็กน้อย ไม่คิดแย้มปากใจไม่ตรงกันของนาง เพียงกำมือของนางแน่นขึ้นเบา ๆ จูงนางก้าวช้า ๆ ออกไป ความอบอุ่นกลางฝ่ามือร้อนผ่าว ห่อหุ้มปลายนิ้วอันเย็นเยียบของนางไว้อย่างมั่นคง

รถม้าแล่นออกจากเมืองอย่างราบรื่น แล่นไปตามทางหลวงมุ่งสู่ทิศใต้ตลอดทาง

นาข้าวสองข้างทางเขียวขจี งอกงามน่าชื่นชม มองไปไกลสุดสายตา สายลมพัดผ่าน ระลอกข้าวเป็นชั้น ๆ กลิ้งไหวขึ้นลง ราวกับทะเลสีเขียวไร้ขอบเขต อบอวลกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าว