ตอนที่ 307 คดี

ตอนที่ 307 คดี

การรอคอยนี้กินเวลาตั้งแต่ยามสนธยาจนถึงยามไห่ในราตรีสงัด

เมื่อลู่สือเหยี่ยนผลักประตูเข้ามา ในร่างกายยังมีไอหนาวจาง ๆ ของน้ำค้างยามค่ำและกลิ่นหมึกจาง ๆ ติดอยู่ สีหน้าฉายความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน ใต้ตาล้วนมีรอยคล้ำจาง ๆ และรอยคล้ำใต้ดวงตาก็เด่นเป็นพิเศษ เห็นได้ชัดว่าหลายวันมานี้เขาทำงานหนักติดต่อกัน มิได้นอนหลับอย่างสบายแม้แต่คืนเดียว

เขาเห็นเสิ่นจือเวยนั่งอยู่คนเดียวในโถงหน้า แสงเทียนส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่อ่อนโยนของนาง ก็ชะงักไปเล็กน้อย ฝีเท้าหยุดลง “ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไม่ไปพักผ่อนเล่า”

“ข้ารอเจ้าอยู่”