ตอนที่ 297 อาหารจานใหม่

ตอนที่ 297 อาหารจานใหม่

แสงยามอรุณลอดผ่านซี่หน้าต่างสาดเข้ามาในห้องนอน ลำแสงทองละเอียดอ่อนตกลงบนขอบเตียงไม้แพร์แกะลวดลาย แผ่ความอบอุ่นอ่อนโยนออกเป็นวงกว้าง

ขนตาเสิ่นจือเวยสั่นแผ่วเบา เมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือลายดอกไห่ถังสีชมพูอ่อนปักอยู่บนเพดานมุ้ง ฝีเข็มละเอียดแน่น เป็นลายที่ป้าเฉินปักด้วยมือของตนเองตอนนางเข้าจวน

นางเผลอเอื้อมมือไปทางข้างกาย เครื่องนอนที่เย็บจากผ้าแพรต่วนเย็นเล็กน้อย มีความเย็นสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของยามเช้า เห็นได้ชัดว่าลู่สือเหยี่ยนลุกจากเตียงไปนานแล้ว แม้แต่กลิ่นอายหนังสือจาง ๆ ที่ยังคงอยู่ข้างหมอนก็เบาบางจนแทบจะสลายไปในอากาศ

เสิ่นจือเวยค่อย ๆ พยุงกายขึ้น พิงหมอนนุ่ม สายตาไล่มองห้องนอนคุ้นเคยนี้อย่างแผ่วเบา