กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 296 ไม่หนีแล้ว
เซี่ยหว่านหนิงถูกชมจนเขินอาย นางยกถ้วยชาขึ้นมาบังแก้มที่แดงเรื่อ พลางเอ่ยเบา ๆ ว่า “พี่จือเวย เจ้าชมข้าอยู่ร่ำไป ข้าจนเขินอายแล้ว”
เสิ่นจือเวยมองนาง ในใจเอ่อล้นด้วยความอบอุ่นวาบหนึ่ง
เซี่ยหว่านหนิงเกิดจากตระกูลใหญ่ แต่เดิมควรเป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่หยิ่งทะนงและสำรวม แต่ต่อเสิ่นจือเวย นางกลับจริงใจเสมอมา ไม่มีการคิดคำนวณแม้เพียงเสี้ยว
ตั้งแต่แรกพบกันที่ร้านหม้อไฟจือเวย ถึงภายหลังที่รู้ใจกัน ไปจนถึงหลายเดือนก่อนที่นางเอ่ยต่อหน้าว่าจะช่วยพานางหนี ความดีของเซี่ยหว่านหนิงที่มีต่อนาง นางจำไว้ในใจเสมอ
“หว่านหนิง” เสิ่นจือเวยวางขนมในมือลง มองนางอย่างจริงจัง “ขอบใจเจ้า”
เซี่ยหว่านหนิงชะงัก “ขอบใจข้าเรื่องใดหรือ”
“ขอบใจเจ้าที่ดีกับข้าเช่นนี้”