ตอนที่ 259 ขอบใจที่เจ้ารักข้า

ตอนที่ 259 ขอบใจที่เจ้ารักข้า

เสิ่นจือเวยไม่พูดอะไรอีก นางเพียงซบใบหน้าลงให้ลึกยิ่งขึ้น

ปลายจมูกของนางแนบอยู่กับกระดูกไหปลาร้าของเขา ได้กลิ่นกายที่ผสมกลิ่นเหงื่อและกลิ่นไม้สน กลิ่นนั้นทำให้นางอุ่นใจ ทำให้นางรู้สึกปลอดภัย ทำให้นางรู้สึกว่าความไม่สบายใจและความหวาดกลัวทั้งปวงในโลกนี้อยู่ห่างไกลจากนางนัก

เงียบไปครู่ใหญ่ นางก็เอ่ยขึ้นทันใด เสียงเบามาก ๆ เบาจนแทบใช้เพียงลมหายใจเอ่ย

“สือเหยี่ยน”

“อืม?”

“อุปสรรคนั้น... ข้าคิดว่าข้ามพ้นแล้ว”

นิ้วมือของลู่สือเหยี่ยนชะงักเล็กน้อย หยุดอยู่ข้างเอวนาง ไม่ขยับอีก

จากนั้นเขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น