ตอนที่ 260 กลัวว่าจะเป็นเพียงฝัน

ตอนที่ 260 กลัวว่าจะเป็นเพียงฝัน

นอกหน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนเก็บงำร่องรอยจนสิ้น แม้แต่ความเย็นบางเบาอีกเพียงเส้นที่หอบพากลิ่นกุ้ยฮวาก็สลายหายไร้ร่องรอย

ดอกกุ้ยฮวาทองละเอียดที่ประดับเต็มปลายกิ่งก็หยุดร่วงพรูลงในที่สุด คงเหลือเพียงสีเหลืองอ่อนที่โปรยทั่วพื้น ราวกับแสงดาวที่ถูกบดขยี้แล้วโปรยลงมาเต็มผืนดิน

พระจันทร์แหวกชั้นเมฆหนาออก แสงเงินอันเย็นใสสาดไหลลงมา ล้นผ่านบานหน้าต่างที่แกะสลักลาย ปูเต็มพื้นแผ่นหินคราม สาดส่องลานเรือนอันประณีตนี้ให้เห็นละเอียดทุกเส้นสาย แม้แต่พู่ห้อยของโคมวังที่แขวนอยู่ใต้ชายคาก็ถูกเคลือบด้วยแสงเรืองนวลอ่อนโยน

หนึ่งราตรีนี้ ลู่สือเหยี่ยนนอนอยู่บนแท่นเตียง โอบเสิ่นจือเวยไว้ในอ้อมแขน เขาแทบไม่ได้หลับตาลงเลย