บทที่ 137: ทริปพานักศึกษาจิงไห่เที่ยวหนึ่งวันของอธิการบดีข่ง

บทที่ 137: ทริปพานักศึกษาจิงไห่เที่ยวหนึ่งวันของอธิการบดีข่ง

ทันทีที่หวังป้าเทียนพูดจบ สีหน้าของข่งเหวินเยวียนก็มืดครึ้มลง เขากัดฟันเร่งฝีเท้าทันที

ทว่าเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาหลายปี แถมยังมีไขมันพอกพูนทั่วร่างกาย พละกำลังจึงไม่พออย่างหนัก

ต่อให้เป็นการวิ่งเหยาะๆ ผ่านไปแค่สามสิบวินาที ตาแก่นี่ก็ทนไม่ไหวจนต้องเปลี่ยนเป็นเดินแล้ว

ตอนนี้อย่าว่าแต่หวังป้าเทียนเลย แม้แต่นักศึกษานับไม่ถ้วนบนอัฒจันทร์ก็กลั้นขำไม่อยู่

“ไม่ใช่มั้ง อธิการบดีใหญ่ นี่เพิ่งร้อยกว่าเมตรเองก็วิ่งต่อไม่ไหวแล้วเหรอ?”

“สู้ๆ นะ! คุณเป็นต้นแบบของพวกเราเลยนะ! ห้ามล้มนะ!”

“อธิการบดีข่ง คุณไม่ได้จะสาธิตท่าวิ่งให้พวกเราดูเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของนักศึกษา ใบหน้าของข่งเหวินเยวียนก็แดงก่ำ

เขาเองก็อยากวิ่งอยู่หรอก แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้ ทำให้เร่งความเร็วไม่ได้เลย