บทที่ 138: ทริปหนึ่งวันของอธิการบดีข่งกับนักศึกษาจิงไห่ (2)

บทที่ 138: ทริปหนึ่งวันของอธิการบดีข่งกับนักศึกษาจิงไห่ (2)

ทันทีที่มาถึงโรงอาหาร

ความรู้สึกแรกของข่งเหวินเยวียนคือ ลมร้อนที่ทั้งมันและเลี่ยนพุ่งปะทะใบหน้า

ตอนนี้โรงอาหารกำลังอยู่ในช่วงคนแน่นที่สุด

มีนักศึกษาจำนวนมากกำลังกินข้าว เดินไปมา หายใจ และแผ่ความร้อนอยู่ข้างใน

เมื่อกลิ่นอาหารสารพัดอย่างปะปนกัน อากาศในโรงอาหารจึงทั้งหนา เหนียว และมัน ราวกับมีใครเอาผ้าเช็ดโต๊ะที่ชุ่มน้ำมันมาเช็ดหน้าจนเต็มไปหมด

พูดง่ายๆ ก็คือ ข้างนอกยังมีลมเช้ายามสดชื่นอยู่เลย แต่ข้างในกลับเหมือนอยู่ในลังถึงชัดๆ

แค่พริบตาเดียว ข่งเหวินเยวียนก็ทนไม่ไหวแล้ว

อยู่ที่นี่ สู้เขาออกไปตากลมเย็นข้างนอกยังจะดีกว่า

เขาถึงกับรู้สึกว่าถ้าอยู่ต่อไปคงต้องพึ่งออกซิเจนแล้ว พอเห็นแบบนั้น เขาก็แอบด่าในใจ