บทที่ 38: ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน!

บทที่ 38: ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน!

ไม่นานนัก ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของทั้งสองคน ประตูห้องก็ค่อยๆ เปิดออก

จากนั้น สัตว์ประหลาดร่างใหญ่ก็เดินก้มศีรษะเบียดผ่านกรอบประตูเข้ามาจากเงามืด

สัตว์ประหลาดตัวนั้นทั้งสูงและกำยำเกินไป ท่าทางตอนเข้าประตูจึงดูเก้งก้างอยู่บ้าง ราวกับหมีสีน้ำตาลตัวหนึ่ง

จากนั้น ต่อหน้าซ่านถงถงที่มีสายตาเลื่อนลอย

เจ้าหมีเดินโซเซด้วยท่าทางน่าขัน ค่อยๆ ก้าวเข้ามาทีละก้าวจนถึงตรงหน้าเธอ

แล้วหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ก็ยกอุ้งมือหนาใหญ่ทั้งสองข้างขึ้น เล็งไปที่ใบหน้าของเธอ

“เพียะ!!!!!”

เสียงหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กฟาดใส่ระฆังทองแดง

ขณะเดียวกัน ลมแรงที่ปะทะออกมาระหว่างอุ้งมือยักษ์ทั้งสองก็พุ่งกระแทกใบหน้าของซ่านถงถงดังฟู่