กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ไปเถอะ! ใส่เสื้อของเสี่ยวซูก่อน” สวีเซิ่งเทียนดื่มซุปปลาอยู่ พลางคิดว่ากันว่าลูกสาวโตแล้วเก็บไว้ไม่ได้ หลานชายคนนี้โตแล้วก็ยังเอาใจออกห่างไปเข้าข้างภรรยา! อีกอย่างความคิดของหลานชายคนนี้คนตาบอดยังดูออก ถ้าห้ามก็คงห้ามไม่อยู่ สู้ปล่อยให้เขาทำตามใจยังดีกว่า เขาก็ชอบยัยหนูเซียวเสวี่ยคนนี้เหมือนกัน
“…” เซียวเสวี่ยหน้าแดง ใส่เสื้อของเย่ซู?
สวีหมิงฮุ่ยกลับมาที่โต๊ะอาหาร มองไม่เห็นเซียวเสวี่ยกับเย่ซูจึงถามว่า “คุณพ่อ สองเด็กนั้นไปไหน? ไม่กินข้าวแล้วหรือ?”
“เดี๋ยวค่อยมาอีกที!”
สวีหมิงฮุ่ยขมวดคิ้ว กินข้าวอยู่จะลุกไปกลางคันได้ยังไง
ในห้องชั้นบน
“คิดอะไรอยู่ ใจลอยตลอด หรือเจอปัญหาอะไรที่ยุ่งยากเข้าแล้ว?” เย่ซูถามเธอ