กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เท้าของลวี่เฟยยังวางอยู่บนโต๊ะเรียน เขาตกใจวางขาลงแล้วลุกขึ้นยืน “หมายความว่าอะไร? เมื่อกี้เธอยังรังเกียจว่าฉันเหม็นอยู่เลย!”
“ผู้ชายทั้งคนใจกว้างหน่อยสิ” เย่ซูพูดเสียงแข็งไม่ไว้หน้า
“ฉัน……” ลวี่เฟยหงุดหงิด ใจเขากว้างไม่พอตรงไหนกัน พอเย่ซูตัดสินแล้ว เขาก็ได้แต่เชื่อฟัง “เอาเถอะ ฟังคุณ คุณเป็นเจ้านาย!” เขาเอี้ยวตัวหลบทางให้เอง ให้หลินเจียเข้าไปนั่งที่นั่งด้านใน
เซียวเสวี่ยก็อยากรู้มากเหมือนกันว่าเย่ซูจัดการหลินเจียได้อย่างไร ไม่ใช่แค่เซียวเสวี่ยที่อยากรู้ คนอื่นในห้องก็อยากรู้เช่นกัน
หลินเจียหน้าแดง อดทนต่อกลิ่นเหงื่อจากตัวลวี่เฟย “ต่อไปฉันจะเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของคุณ คุณต้องอาบน้ำอย่างน้อยวันละครั้ง เหม็นขนาดนี้ผู้หญิงคนไหนจะทนไหว!”