กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลี่ซินถูกจัดให้อยู่มัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง ห้องสี่ มีสวี่เยี่ยนเยี่ยนอยู่ด้วย แต่ในหอประชุมนั้น พวกเธอสองคนไม่ได้นั่งติดกัน
เธอมองเย่ซูที่เปล่งประกายแสงอยู่บนเวที มือถือดอกไม้ที่สาวสองคนมอบให้เขา แล้วเอียงหัวคิดหาทาง
ตราบใดที่มีเย่ซูคอยปกป้อง การจะกลั่นแกล้งเซียวเสวี่ยก็ยากเหลือเกิน หลี่ซินเดิมทีก็มองเซียวเสวี่ยเป็นเสี้ยนหนามในดวงตา หนามยอกในเนื้อ ประกอบกับเรื่องของหวังอวี้จวิน เธอจึงเอาแต่คิดทำให้เซียวเสวี่ยตกต่ำลงถึงโคลนตมและชื่อเสียงเน่าเสีย
เมื่อเห็นเย่ซูที่สร้างความฮือฮาในทันทีในตอนนี้ ถูกรายล้อมด้วยเสียงปรบมือและสายตามากมาย เธอก็เกิดความคิดขึ้นมา “เซียวเสวี่ย เธอไม่ใช่คิดจะยืนเคียงข้างเย่ซูหรอกหรือ ก็ลองดูสิว่าเธอจะทนรับประกายอันเจิดจ้านี้ได้หรือไม่”