กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เย่ซูช่วยเธอยกเก้าอี้เก่าหลายตัวนี้ขึ้นรถสามล้อ “พอแล้ว กลับบ้านเถอะ!”
“ฉันเห็นแล้วเสียดายที่จะทิ้ง!” เซียวเสวี่ยไม่อยากเห็นเฟอร์นิเจอร์เก่าพวกนี้ถูกทอดทิ้งจนคลุ้งฝุ่น แล้วกำลังจะหายไปจากบ้านเรือนของผู้คน
เย่ซูมองออกว่าเธอคิดอะไร “เฟอร์นิเจอร์เก่าธรรมดาพวกนี้คุณค่าไม่มากจริง แต่รูปทรงมีเอกลักษณ์ การแกะสลักก็ดี ห้องรับแขกของเรือนหันหลังเข้าลานที่บ้านยังขาดเก้าอี้อยู่ไม่ใช่หรือ? หลายตัวนี้เหมาะพอดี”
เซียวเสวี่ยพยักหน้า “พี่ชายนี่แหละที่เข้าใจฉัน!”
เย่ซูลูบหัวเธอ “ชอบอะไรก็ทำไปเถอะ ฉันสนับสนุนเธอ”