กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เซียวเสวี่ยกำลังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่พอดี ยายของเธอก็กลับมา ไม่ใช่กลับมาคนเดียว ยังพาคนมาหลายคนด้วย
คนพวกนี้เซียวเสวี่ยรู้จัก ทั้งหมดเป็นชาวหมู่บ้านหลู่จวง หนึ่งในนั้นคือซุนซานที่เธอเคยช่วยไว้
เซียวเสวี่ยใส่รองเท้าแล้วเดินออกมา “ยาย คุณกลับมาแล้ว คุณอาและคุณลุงทั้งหลายสวัสดี” เธอออกมาทักทายแล้วไปหยิบกาน้ำชามา
“ได้ยินว่าเซียวเสวี่ยสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งประจำมณฑลได้ เก่งมาก ตอนนี้ยังย้ายมาอยู่ที่ใหญ่โตขนาดนี้อีก”
“ใช่แล้ว ป้า คุณมีวาสนาจะได้เสวยสุขแล้ว”
“ยัยหนูเซียวเสวี่ยคนนี้ชมไม่ได้เลย ทุกคนนั่ง นั่ง” เซียวโยวหรานเชื้อเชิญให้พวกเขานั่งข้างโต๊ะแปดเซียนในเรือนหลัก
“นั่งกันหมด นั่งกันหมด ต่างก็เป็นคนบ้านเดียวกันทั้งนั้น พวกคุณสุภาพเกินไปแล้ว”