กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“พี่ชายเย่ซูนำเงิน 40,000 หยวนมา แล้วส่วนแบ่งจากการขายเก้าอี้พนักพิงโค้งไม้หวงฮวาหลี 6,000 หยวน ฉันต้องให้นาย เรื่องบัญชีนี้ต้องจำให้ชัด ตามข้อตกลง นายไม่กลัวขาดทุน ฉันยังกลัวขาดทุนเลย!” เซียวเสวี่ยต้องคำนวณกับเขาให้ดี “อีกอย่างท่านอาราชัน ท่านทำงานนายหน้าอสังหาริมทรัพย์บ้านเรือน ค่าความเหนื่อยต้องให้แน่นอน ไม่อย่างนั้นฉันก็หาบ้านดี ๆ แบบนี้ไม่ได้ ท่านว่าจริงไหม!”
“เรื่องรู้จักกาลเทศะนี่ ไม่มีใครเข้าใจเท่ายัยหนูคนนี้จริง ๆ เอาละ พวกเราไปหาที่กินข้าวกัน” หวังกวนไห่ก็ไม่เกรงใจเธอ “ฉันรู้จักร้านอาหารร้านหนึ่ง ทำอาหารอร่อย”
“งั้นก็ดี พวกเราสามคนไปกินที่นั่น ฉันเองก็เพิ่งเคยเข้าร้านอาหารครั้งแรก!” เซียวเสวี่ยยกมือทั้งสองข้างเห็นด้วย แน่นอนต้องลากเย่ซูไปด้วย