กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
กลับบ้านมา สวีเซิ่งเทียนรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง หลานชายของเขากลับมาแล้วบางทีก็ยิ้มบางทีก็เงียบ ดูไม่ค่อยปกติ “เสี่ยวซู ออกไปข้างนอกมาเจอเรื่องอะไรเข้า?”
“ไม่มีอะไรนี่?” เย่ซูถือบัวรดน้ำรดดอกไม้ อารมณ์ยังซับซ้อนอยู่บ้าง หางตาและปลายคิ้วล้วนมีรอยยิ้ม
“ฉันไม่เชื่อ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ เล่าให้ฟังหน่อย!”
“…มีคนบอกฉันว่าเธอมีค่ามากเป็นพิเศษ ให้ฉันทะนุถนอมไว้” เย่ซูพูดจบก็วางบัวรดน้ำลง
“หึ ๆ ใครกันช่างน่าสนใจ? ยัยหนูเซียวเสวี่ยคนนั้นน่ะสิ?” สวีเซิ่งเทียนเดาได้ทันทีว่าเป็นเธอ
“อืม!” เย่ซูพูดจบก็มองไปที่สวีเซิ่งเทียน “ตา ท่านคิดว่าอย่างไร?”