กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
พอเข้าห้อง เซียวโยวหรานนอนไม่ติดแต่ก็ลุกไม่ขึ้น ใจเริ่มร้อนรน “โอ๊ย คุณน้าชายคนเล็ก จะลำบากคุณไม่ได้ ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ”
“ไม่เป็นอะไรแล้วทำไมลุกจากเตียงไม่ขึ้นล่ะ! ป้า เราไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจดีกว่า จะได้สบายใจ!” สวีหมิงเย่าถอดสูทให้เย่ซูถือ “ผมแบกป้าไปที่รถผม รถเร็วกว่า เดี๋ยวก็ถึงเมืองเอกมณฑลแล้ว”
“ไม่ได้ ๆ เสื้อผ้าใหม่เอี่ยมของคุณจะเปื้อนเพราะฉันไม่ได้นะ แล้วก็รถนั่นด้วย…ฉันแก่ ๆ อย่างนี้ไม่เคยนั่งมาทั้งชีวิต…”
“งั้นครั้งนี้ก็มีโอกาสแล้ว!” สวีหมิงเย่ายิ้ม เขารู้ว่านี่เป็นนิสัยเก่า ๆ ของชาวชนบท กลัวรบกวนคนอื่นก็กลัวทำของเปื้อน “ป้าไม่ต้องไปคิดมากเรื่องพวกนั้น ไม่ลำบากเลยสักนิด”