เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสี่ยวอวี๋ทิงถังฟ้องเรื่องเพื่อนใหม่ที่จากไปโดยไม่บอกลาจบ ก็เริ่มง่วงงุนขึ้นเรื่อย ๆ จนปิดเปลือกตาลง
หัวใจของเจียงฝูเย่พลันกระตุกวูบ ยื่นมือไปอังตรวจลมหายใจของเธออย่างระมัดระวัง
ยังดี ลมหายใจยังอยู่
เจียงฝูเย่ลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
รอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
เจียงฝูเย่นั่งอยู่ข้างเตียง สลักภาพศิษย์น้องหญิงเล็กยามหลับสนิทไว้ในใจเงียบ ๆ เผื่อว่าวันหนึ่ง…จะไม่มีโอกาสได้เห็นอีก
เนิ่นนานผ่านไป เขาจึงลุกขึ้น นำกระดาษและพู่กันที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา กรีดข้อมือตนเอง แล้วใช้นาวาโลหิตเป็นสื่อกลาง วาดค่ายกลขึ้นกลางอากาศ
ประตูห้องพลันเปิดออก จิ่งเสวียนปรากฏตัวขึ้นตรงทางเข้า ขมวดคิ้วมองดูเขา
“ฝูเย่ ออกมา”
เจียงฝูเย่ชะงักไปเพียงชั่วครู่ แล้วลงมือวางค่ายกลต่อไป