กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจียงเย่เย่!” เสี่ยวอวี๋ทิงถังซอยเท้าวี่วิ่งพรวดเข้ามา น้ำตาคลอเบ้า “ใครขังพี่ไว้ที่นี่น่ะ? เดี๋ยวฉันไปหาคนมาซัดมันให้เละเลย!”
ทว่า เจียงฝูเย่กลับไม่ได้ยินเสียงของเธอ
ในห้วงความคิดของเขาหลงเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น...
ถูกเห็นเข้าแล้ว
ด้านที่อัปลักษณ์และน่าสมเพชเวทนาที่สุด แม้แต่ตัวเขาเองยังนึกรังเกียจชิงชัง
ล้วนถูกเธอ... มองเห็นจนหมดสิ้นแล้ว
เจียงฝูเย่หลับตาแน่น ปราณปีศาจที่พลุ่งพล่านปั่นป่วนอยู่ในร่างหนาวเหน็บจนเกล็ดน้ำค้างจับหนาบนแพขนตายาว ใบหน้าขาวซีดราวกับรูปสลักน้ำแข็ง ไร้ซึ่งไออุ่นใด ๆ
ลำคอของเขาแห้งผากตีบตัน ชั่วขณะหนึ่งอยากจะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ให้สิ้นซาก ข้อมือที่ถูกล็อกไว้กดลึกลงเรื่อย ๆ จนมีเลือดสีชาดซึมไหล หยดลงสู่พื้น
ติ๋ง ติ๋ง