กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังไม่เชื่อ “แล้วทำไมการปะทุของปราณปีศาจรอบนี้ถึงได้รุนแรงขนาดนี้ล่ะ เกือบแช่แข็งฉันตายแล้วนะ”
“ความผิดของผมเอง” เจียงฝูเย่ก้มหน้า
“พรุ่งนี้ทำไก่ทอดกับชุดรวมติ่มซำขนมใบบัวให้ฉัน แล้วจะยกโทษให้!”
“ได้ครับ”
อวี๋ทิงถังถึงค่อยพอใจ เธอมองดวงจันทร์ที่แขวนอยู่บนท้องฟ้า คาบหญ้าหางสุนัขไว้ในปากแล้วพูดว่า “คืนนี้แสงจันทร์สวยจังเลยนะ”
หางตาและคิ้วของเจียงฝูเย่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน เขาเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “ผมมองไม่เห็นหรอกครับ”
จันทร์กระจ่างไม่ได้อยู่บนท้องฟ้ายามราตรี
แต่อยู่ข้างหลังเขาต่างหาก
อวี๋ทิงถังชะงัก “อะไรนะ ปกตินายใช้การรับรู้แทนการมองเห็นไม่ใช่เหรอ ปราณปีศาจแบนสกิลกดใช้ของนายไปแล้วงั้นเหรอ?!”
เจียงฝูเย่ “...ทำไมคืนนี้คุณถึงกลับมาได้ล่ะครับ?”