กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้าพูดมา เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!?”
เจียงฝูเย่คุกเข่าอยู่หนึ่งคืน น้ำสักหยดไม่ได้แตะ ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากซีดจางจนดูคล้ายคนป่วย ค่อย ๆ เม้มแน่นเป็นเส้นตรง
เขาก้มหน้าต่ำ ไม่เอ่ยปากเลยแม้แต่คำเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ
มีเพียงยามนี้เท่านั้นที่เผยให้เห็นความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่มออกมาบ้าง
จิ่งเสวียนโมโหเขาจนทนแทบไม่ไหว
แอบอ่านคัมภีร์ต้องห้ามแล้วยังจะมาทำอานุภาพแบบยอมตายไม่ยอมก้มหัวให้เห็นอีกใช่ไหม!?
รอให้เกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ถึงตอนนั้นจะเสียใจก็ไม่ทันแล้ว!
“ฉันถามเจ้า เจ้าสำนึกผิดหรือยัง?” จิ่งเสวียนใจอ่อนในที่สุด ถึงอย่างไรก็เป็นลูกศิษย์คนโปรดที่เห็นมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก จึงยอมเปิดทางลงให้
เจียงฝูเย่: “ลูกศิษย์ไม่มีความผิด”
จิ่งเสวียน: “……”