กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 477
ลวี่ลี่เบิกดวงตาบวมแดงมองอาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้เอ่ยปากถาม
"แล้วคอมพิวเตอร์ของฉันล่ะ?"
"พูดมาตั้งนาน แต่กลับไม่พูดถึงความรับผิดชอบของเฉินซืออวี่เลยสักคำ คอมพิวเตอร์ของฉันพังไปเปล่า ๆ แบบนี้หรือ? เธอไม่จำเป็นต้องชดใช้ค่าเสียหายอะไรเลยหรือไง?"
เธอเป็นบ้าอะไรของเธอวะ!
อาจารย์ที่ปรึกษาแทบจะสบถออกมา
ที่แท้คำพูดอ้อมค้อมที่เขาอุตส่าห์ใช้ความคิดเรียบเรียงมาตั้งนานเมื่อครู่ เจ้าตัวกลับฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมด
นี่มันช่าง...
เขาคิดอยู่นาน ทั้งที่ตัวเองก็เป็นคนคณะภาษาจีนแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกอย่างประหลาดว่าหาคำพูดมาบรรยายไม่ถูก