เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476
ภายในระเบียงทางเดินเงียบสนิท
ในที่เกิดเหตุมีนักศึกษาอยู่ไม่น้อย ลวี่ลี่ก็ก่อเรื่องโวยวายเสียงดังราวกับคนเสียสติ ย่อมดึงดูดสายตาของผู้คนได้ไม่น้อยอยู่แล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนท้ายที่เธอก่อเรื่องจนใหญ่โตขนาดนั้น คอมพิวเตอร์ที่ถูกฟาดลงพื้นก็ไม่ได้เสียเปล่า สายตาจากทุกทิศทางที่จับจ้องมา รวมถึงบรรยากาศรอบข้างที่เงียบกริบราวกับไม่มีใครอยู่ ทำให้ลวี่ลี่รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ใบหน้าซีดเผือดก่อนจะค่อย ๆ คล้ำเขียว เวลานี้เธอถลึงตามองเฉินซืออวี่ด้วยสายตาเกลียดชังแทบจะกินเลือดกินเนื้อ!
เฉินซืออวี่กลัวหรือ?
กลัวผีอะไรล่ะ!
ทุกวันเธอเข้าออกมหาวิทยาลัยอย่างยุ่งวุ่นวาย แทบจะไม่ได้เจอหน้าคนชวนหงุดหงิดอย่างลวี่ลี่มาสักเดือนแล้วด้วยซ้ำ ทั้งสองคนจะได้อยู่ในห้องเดียวกัน ก็เฉพาะตอนที่มีคนจำนวนมากมารวมตัวกันในห้องเรียนเท่านั้น
ส่วนเรื่องที่ลวี่ลี่คิดจะเล่นงานเธอ—ไม่ใช่ว่าเสี่ยวเฉินจะดูถูกอีกฝ่ายหรอกนะ แต่ดู ๆ แล้วอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีสติปัญญาถึงขั้นนั้นเสียหน่อย จริงไหม?
ส่วนความกล้าที่จะพุ่งเข้ามาทำลายข้าวของกันซึ่ง ๆ หน้าอย่างไม่เกรงกลัวอะไรนั้น หากพูดถึงนิสัยของลวี่ลี่ เฉินซืออวี่ยังเชื่อว่าอีกฝ่ายอาจเก็บกดจนกลายเป็นคนวิปริตได้จริง ๆ
แต่ดูจากตัวคนแล้ว ตั้งแต่ไหนแต่ไรเธอก็ไม่เคยทำอะไรอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ตอนที่พวกเธอยังไม่ลงรอยกัน ลวี่ลี่ก็ยังไม่กล้าโต้แย้งเธอต่อหน้าตรง ๆ ด้วยซ้ำ