เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 478
ฤดูร้อนของเมืองหลวงมาเยือนอย่างดุดัน
เพิ่งผ่านวันหยุดแรงงานมาได้ไม่นาน เสียงจักจั่นบนต้นไม้ริมถนนก็ดังประสานกับแสงแดดเหนือศีรษะ มองไปทั่วทุกทิศ แม้แต่ตอนเที่ยงวันก็แทบไม่มีพื้นที่ร่มให้หลบแดดเลยสักแห่ง
อู๋หมิง พนักงานหนุ่มของบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์วางสายโทรศัพท์ ก่อนจะเหลือบมองข้าวกล่องตรงหน้าที่ยังไม่ได้แตะต้องสักคำ ตอนนี้เขารีบตักข้าวเข้าปากสองสามคำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สวมหมวก สะพายกระเป๋าใบใหญ่ แล้วออกจากสำนักงานไปทั้งอย่างนั้น
พนักงานใหม่ที่เพิ่งมาสมัครงานตัวสั่นงันงก
"พี่ครับ งานของเราลำบากขนาดนี้เลยหรือ?"
ยังมีอีกประโยคที่เขารู้สึกว่าไม่เหมาะจะถามออกไป
"แล้วทำไมเงินเดือนพื้นฐานถึงให้แค่สองพันหยวน?"
พนักงานเก่าที่มาด้วยกันเป็นคนบ้านเดียวกับเขารีบปลอบ
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ใครจะไปดูบ้านตอนเที่ยงที่อากาศร้อนขนาดนี้กัน? ปกติก็นัดเวลากันช่วงอื่นทั้งนั้น..."