เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 443
หากเป็นชายหนุ่มเลือดร้อนสักคน พอได้ยินคำพูดเหล่านี้เข้าในเวลานี้ เกรงว่าคงโกรธจนหน้าแดงก่ำ ก่อนจะพังประตูเดินหนีออกไปแล้ว
แต่ไม่ใช่ว่าติงเวยจะดูถูกฝีมือของแม่ตัวเองหรอกนะ ลองดูสิ อุตส่าห์ให้เวลาเตรียมตัวล่วงหน้าตั้งหนึ่งคืนแล้วแท้ ๆ แต่กลับยังซ้อมคำพูดมาไม่ดีพอ
ตรงไปตรงมาเกินไป แถมยังไม่มีชั้นเชิงอีกต่างหาก
เห็นเพียงเธอคว้ามือไป๋ซิ่วจวนไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรู้สึกผิดและสะเทือนใจว่า
"แม่ หนูไม่รู้จริง ๆ ว่าที่ผ่านมาแม่ต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากขนาดนี้"
ช่างเป็นลูกสาวที่รู้ใจแม่เสียจริง
ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าแม่ลูกใจตรงกันได้อย่างไรเล่า?
แม่ถูกเอาเปรียบถึงเพียงนี้ แล้วลูกสาวจะยอมได้อย่างไร? เธอถลึงตามองติงไห่หยางอย่างดุดัน
"พ่อ พ่อทำเกินไปแล้ว! วันนี้ไม่ว่ายังไง หนูก็ต้องทวงความยุติธรรมให้แม่!"