เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 442
ช่วยสักแรง?
คิดจะหาคนมาทำงานให้ฟรี ๆ โดยไม่ต้องจ่ายเงินจ้างพี่เลี้ยงเด็กสินะ!
โจวเหล่ยผู้เป็นลุงเขยจ้องติงไห่หยางกับไป๋ซิ่วจวนเขม็ง เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าข้าวชนิดเดียวกันแท้ ๆ เลี้ยงคนให้กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร
เขายังจำได้ดีว่าครั้งก่อนติงลี่ผิงมาช่วยเหลือพวกเขาอย่างไร
…
ตอนนั้นสามีภรรยาคู่นี้ยังไม่มีลูก ติงลี่ผิงเคยชินกับการดูแลน้องชายของตัวเองอยู่แล้ว พอเลิกงานจึงพาติงลี่เหมยมาที่บ้านหลังนี้ด้วยกัน คอยจัดการโน่นทำนี่ไม่หยุด จนตัวเองเหนื่อยแทบตาย
ลุงเขยพูดอะไรไม่ได้ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของภรรยา หากพูดออกไปก็ดูเหมือนเขาเป็นคนใจแคบ แต่ช่วงเวลานั้นติงลี่ผิงก็เหน็ดเหนื่อยจนแทบหมดแรงจริง ๆ
แต่ปัญหาคือ การช่วยเหลือแบบนี้เหมือนกับการช่วยเหลือญาติธรรมดาทั่วไปเสียที่ไหน?
ไป๋ซิ่วจวนทำตัวเป็นเจ้านายที่ไม่ยอมลงมือทำอะไรเอง ติงลี่ผิงกับติงลี่เหมยนอกจากต้องคอยดูแลเธอเข้าห้องน้ำและล้างหน้าล้างตาแล้ว ยังต้องเลี้ยงเด็ก ต้องเตรียมอาหารให้สามีภรรยาคู่นี้ แม้แต่ผ้าอ้อมก็ต้องเป็นพวกเธอที่ซักและนำไปตาก