กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 444
— คนแบบนี้แหละ
— ครอบครัวแบบนี้แหละ
ชาติที่แล้วฉันเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ถึงได้จัดการเรื่องพวกนี้ไม่ได้ แถมยังถูกทำให้โมโหจนต้องนั่งร้องไห้อยู่บนรถอีก
ถ้ามีปัญญาก็เก็บเงินไว้เองให้หมดสิ อย่าเอาไปให้ตาแก่ยายแก่สองคนนั้น!
ถ้าซื้อบ้านไม่ไหว ก็ซื้อรถโคเอ็นิกเซ็กก์มานั่งร้องไห้สิ!
นั่นไม่สบายใจกว่าการลากกระเป๋าเดินทางไปร้องไห้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจตั้งเยอะหรือไง?
ลองดูตัวเองในตอนนั้นสิ ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย
ต่างอะไรกับลูกช้างที่ถูกฝึกให้เชื่องมาตั้งแต่เล็ก?
เพราะตั้งแต่เด็กไม่เคยต่อต้าน เอาแต่อดทนอดกลั้น พอโตขึ้นก็เลยเคยชินไปเสียแล้ว... ถุย!