เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 428
เมื่อกลับมาถึงบ้าน
เฉินซืออวี่ถอดรองเท้าแตะแล้วเหยียบลงบนพื้นไม้ สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ขึ้นมาจากใต้พื้นไม้ ในเวลานี้เธอมีความสุขจนทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ
"สมแล้วที่ว่าจากความฟุ่มเฟือยกลับไปใช้ชีวิตลำบากนั้นยากจริง ๆ! ตอนนี้ถ้าให้ฉันกลับไปอยู่หอพักอีกครั้ง ทำไมถึงรู้สึกว่าที่นั่นมันแคบขนาดนี้นะ?"
เธอหรี่ตาลงอย่างมีความสุข ก่อนจะหันไปสั่งติงเวยที่กำลังรินน้ำใส่แก้ว "ที่รัก รินให้ฉันอีกแก้วสิ"
ติงเวย...
"แค่รินน้ำเอง อย่าพูดสามคำนั้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนขนาดนั้นได้ไหม"
เฉินซืออวี่ทำหน้ากลุ้มใจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นในที่สุด
"ป๊ะป๋า!"
นี่เป็นวิชาที่เธอเรียนรู้มาจากเจิ้งหมิงเหอกับคนอื่น ๆ ได้ยินมาว่าหากใช้เคล็ดลับสุดยอดนี้ออกมาเมื่อไร รับรองว่าต้องสมหวังแน่นอน