กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 427
ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว
ฤดูหนาวของเมืองหลวงก็มาถึงอย่างแท้จริงเช่นกัน
ภายในห้องเรียนเปิดเครื่องทำความร้อนไว้ อีกทั้งยังมีนักศึกษาอยู่กันมากมาย จึงไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย
แต่ทันทีที่ผลักประตูห้องเรียนออกไป ก้าวพ้นอาคารเรียน ลมหนาวก็พัดเฉือนใบหน้าราวกับคมมีด
นักศึกษาหลายคนที่ได้รับเลือกให้เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ ต่างห่อตัวด้วยเสื้อผ้าหนาเตอะแล้วพุ่งออกจากประตูไป ส่วนติงเวยก็ยกมือแตะแก้มเนียนนุ่มของตัวเอง
นึกไม่ถึงเลยว่า ชาติที่แล้วตัวเองไม่รู้จักแม้กระทั่งโลชั่นหลงลี่ฉีด้วยซ้ำ แล้วผ่านพ้นลมหนาวคมกริบเช่นนี้มาได้อย่างไรกัน
ลมคมมีด น้ำค้างแข็งคมดาบของจริง
จะว่าไป ลมทรายกับอากาศแห้งของเมืองหลวงนี่นะ...
จิ๊