เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394
เมื่อเห็นว่าความขัดแย้งที่เดิมทีน่าจะดุเดือดกลับคลี่คลายลงอย่างจืดชืดเช่นนี้ ฉากใหญ่ระหว่างรถอู่หลิงเสี่ยวกวงกับรถหรูราคาหลักล้านจึงไม่ได้เกิดขึ้น ผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ประปรายต่างรู้สึกหมดสนุก ไม่นานก็ทยอยเดินเอื่อย ๆ จากไปตามทางของตัวเอง
ทว่าในตอนนั้นเอง มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากร้านบะหมี่ด้านข้าง สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่รถคันนั้นแล่นจากไป สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เธอยื่นมือไปกระชากชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงประตูร้านออกมา
"เห็นชัดหรือยัง? คุณเห็นชัดหรือเปล่า? คนที่ขึ้นรถหรูคันเมื่อกี้น่ะ น้องชายคุณนะ!"
"ดีจริง ๆ ฉันก็ว่าอยู่แล้วว่าทำไมถึงได้ไร้เยื่อใยขนาดนั้น พูดจะไปก็ไปเลย...ที่แท้ก็ได้ดิบได้ดีจนไปเกาะกิ่งไม้สูงแล้ว กลัวว่าพวกเราจะพลอยได้อานิสงส์ไปด้วยสินะ ถึงได้ไม่สนใจว่าคนทั้งครอบครัวจะเป็นจะตายยังไง!"
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความฮึกเหิม สีหน้าแสดงความไม่เป็นธรรมอย่างชัดเจน ก่อนจะกระตุกแขนสามีอีกครั้ง "คุณพูดอะไรบ้างสิ"
"จะให้ผมพูดอะไรล่ะ?"
ชายคนนั้นยกมือเสยผมอย่างหงุดหงิด
"ตอนนี้เขาได้ดีขนาดนั้นแล้ว จะยอมกลับมาทำงานที่ร้านถ่ายรูปอีกได้ยังไง ถ้าเรายังไม่รีบจ้างช่างภาพเป็นเรื่องเป็นราว ร้านนี้คงต้องเจ๊งแน่"