เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"
ติงเวยตบโต๊ะฉาดทันที "นี่มันก็คือการสลับบทบาทกันไม่ใช่เหรอ?"
"ลองดูนิยายทะลุมิติในยุคนี้สิ มีทั้งคนจากยุคของเราทะลุมิติไปอดีต เช่นนั้นก็ย่อมมีคนจากอดีตทะลุมิติมาปัจจุบันได้เหมือนกัน"
"คนโบราณเดินทางมาถึงยุคปัจจุบัน ได้เห็นเทคโนโลยีล้ำสมัยเต็มไปหมด แถมยังได้เห็นบทกวี เพลง และงานเขียนของพวกเราที่แสนจะด้อยพัฒนาและไม่มีผลงานโดดเด่นอะไรเลย... แล้วจะเกิดเรื่องแบบไหนขึ้นบ้างล่ะ?"
ติงเวยรู้สึกสนใจไม่น้อย "ฉันคิดว่าเรื่องนี้น่าเอามาเขียนมากเลยนะ เธอจะลองพิจารณาดูก็ได้ว่าอยากเขียนเรื่องสั้นเปลี่ยนบรรยากาศ หรือจะเขียนเรื่องยาวแล้วค่อย ๆ ขยายเนื้อหาให้ละเอียดก็ได้"
ปู้หมิงครุ่นคิดตาม ไม่นานก็จมดิ่งลงไปในพล็อตเรื่องที่ตัวเองกำลังถักทอขึ้นมาอีกครั้ง
ระยะห่างระหว่างทั้งสองค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ขณะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา
"ติงเวย"
โจวเสวี่ยเหมยเดินเข้ามาใกล้ "เมื่อกี้เธอกำลังคุยอะไรกับหัวหน้าห้องเหรอ เรื่องทะลุมิติมาที่นี่ ทะลุมิติจากอดีตอะไรพวกนั้น... กำลังคุยเรื่องนิยายเรื่องใหม่กันอยู่หรือเปล่า?"