เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391
ในจังหวะนั้นเอง ติงเวยก็ยกมือขึ้น
"ฉันไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของคุณ—อะไรที่เรียกว่าไม่มีพรสวรรค์ด้านบทกวี?"
"เพื่อนนักศึกษา คุณคิดว่าบทกวี ‘ยามวสันต์หลับใหลไม่รู้รุ่งสาง’ กับ ‘ไอเมฆลอยอวลเหนือทะเลสาบอวิ๋นเมิ่ง’ แต่งขึ้นได้ง่ายนักหรือ?"
"แค่ผลงานอมตะสองบทนี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ? ขนาดนี้แล้วยังเรียกว่าไม่มีพรสวรรค์ด้านบทกวี...คุณตั้งมาตรฐานไว้สูงเกินไปหน่อยแล้วนะ"
"อีกอย่าง อะไรที่เรียกว่า—ข้อดีเพียงอย่างเดียวของเขาคือการทำให้หลี่ไป๋คลั่งไคล้และยกย่องอย่างบ้าคลั่ง?"
"เมิ่งเฮ่าหรานที่คุณรู้จัก เป็นคนเดียวกับเมิ่งเฮ่าหรานที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?"
"ฉันไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของคุณ ฉันคิดว่าคุณไม่เคยศึกษาชีวประวัติของเขาอย่างละเอียดด้วยซ้ำ"
ลวี่ลี่เงยหน้าขึ้นทันที
"ใช่สิ เธอศึกษามาแล้วนี่ มีแต่เธอที่เก่ง! เธอก็แค่ไม่ชอบหน้าฉัน คอยหาเรื่องฉันไปเสียทุกอย่าง"