เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390
พอพูดถึงแฟนหนุ่มขึ้นมา ทุกคนก็พากันอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว
"เฮ้อ พวกเธอสองคนดีจังเลยนะ ฟังดูก็รู้ว่าความสัมพันธ์มั่นคงและรักกันดี แค่ฟังก็สัมผัสได้ถึงความหวานชื่นแล้ว"
"อีกอย่าง ฉันได้ยินคนอื่นพูดกันว่า รุ่นพี่เซี่ยเหยียนถึงจะอ้วนไปหน่อย แต่เป็นคนอารมณ์ดีมาก นิสัยอ่อนโยนสุด ๆ ฉันคิดว่าเธอคบกับเขาแล้วคงไม่ต้องโมโหแน่นอน"
"ใช่ ๆ เขาเคยมารอเวยเวยอยู่ใต้ตึกด้วย ฉันตั้งใจมองเลยนะ ถึงจะอ้วนไปหน่อย แต่ตัวสูงอยู่เหมือนกัน หน้าตาก็หล่อใช้ได้เลย..."
"โดยเฉพาะยังช่วยเวยเวยถือของได้ด้วย เชื่อใจกันขนาดนี้ แสดงว่าต้องรู้ใจกันมากแน่ ๆ ส่วนฉันกับแฟนฉันน่ะ...ไม่ต้องพูดถึงเลย"
"หวังพึ่งเขาให้ทำอะไรสักอย่าง ไม่เคยสำเร็จสักเรื่อง..."
พอพูดเช่นนี้ ทุกคนก็กลับเข้าสู่หัวข้อถกเถียงเดิมอีกครั้ง
ว่ากันด้วยเรื่องที่การหวังพึ่งแฟนหนุ่มให้ทำอะไรสักอย่างนั้นไม่น่าเชื่อถือมากแค่ไหน
โจวเสวี่ยเหมยยิ่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า