เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 299
ไป๋ซิ่วจวนกับติงไห่หยางทำงานอยู่หน่วยงานเดียวกัน
ในหน่วยงานไม่มีความลับอะไรอยู่แล้ว อีกทั้งสามีภรรยาคู่นี้ก็เก็บความลับไม่เก่งเช่นกัน ดังนั้นพอเลิกงาน ทั้งสองจึงรีบกลับบ้านทันที ไป๋ซิ่วจวนเอาเนื้อวัวที่เตรียมไว้ในครัวมาตุ๋น ส่วนหม้อใบเล็กอีกใบก็ตั้งเคี่ยวยาจีนของตัวเองไปด้วย
ใช้น้ำสามถ้วยต้มให้เหลือหนึ่งถ้วย วันละสามครั้ง ต้องใช้ไฟแรงต้มจนเดือดก่อน แล้วค่อยลดเป็นไฟอ่อนเคี่ยวช้า ๆ
นอกจากนี้ยังมียาชงสมุนไพรที่แบ่งบรรจุเป็นซอง ๆ ซึ่งต้องดื่มวันละหนึ่งซองด้วย นี่เป็นสิ่งที่เธอพกติดตัวไว้ในกระติกน้ำเก็บความร้อนสำหรับดื่มเป็นประจำ
ความจริงแล้วเพื่อนบ้านก็ไม่ได้รู้เรื่องยาสักเท่าไร แต่ยาจีนก็มีอยู่ไม่กี่ชนิดเป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งทุกวันผิวพรรณของไป๋ซิ่วจวนก็ยังดูเปล่งปลั่งอมชมพู ไม่เหมือนคนที่จำเป็นต้องกินยาเพื่อปรับสมดุลร่างกายเลยสักนิด
ป้า ๆ วัยกลางคนชอบจินตนาการไปต่าง ๆ นานาที่สุด เรื่องแบบนี้พวกเธอแต่ละคนล้วนถนัดนัก
ป้าหลี่เดินตามหลังพวกเขาเข้ามาในลานพักอาศัย พอเห็นว่าเงาของไป๋ซิ่วจวนหายลับเข้าไปในโถงบันไดแล้ว เธอก็แค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะล็อกรถจักรยานคานคู่ขนาดใหญ่ของตัวเองอย่างพิถีพิถัน แล้วจึงเดินตามขึ้นไปบนตึก
เพิ่งก้าวเข้าไปในโถงบันได กลิ่นยาจีนฉุนจัดก็ลอยมาแตะจมูก เธอเบ้ปากด้วยความขัดใจ ได้แต่เสียดายที่แถวนี้ไม่มีชาวบ้านขี้เมาท์อยู่สักคน ไม่อย่างนั้นคงได้ระบายเรื่องที่อัดแน่นอยู่เต็มอกออกไปบ้าง สุดท้ายจึงต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปอีกครั้ง
……