เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298
ไป๋ซิ่วจวนนั่งอยู่ภายในสำนักงาน ในมือพลางถักเสื้อกันหนาวตัวเล็กสีฟ้าอยู่
เธอนั้นถักมาได้ระยะหนึ่งค่อนข้างยาวแล้ว ตอนนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว สามารถมองเห็นรูปร่างของตัวเสื้อได้
ในวินาทีนี้ เบื้องหน้าของเธอมีกระติกน้ำสูญญากาศสเตนเลสสตีลใบใหญ่ตั้งอยู่ ฝากระติกถูกเปิดทิ้งไว้ ส่งกลิ่นอายยาสุนไพรตลบอบอวลไปทั่วทั้งสำนักงาน
ต่อให้ไม่ถึงกับบอกว่าเหม็น แต่ก็พูดไม่ได้ว่าหอมดีเช่นกัน
โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอเน้นย้ำกับเพื่อนร่วมงานมาโดยตลอดว่าเป็นยาบำรุงสุขภาพ แม้ว่าทุกคนจะค่อนข้างไม่คุ้นเคยกับกลิ่นนี้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
ทว่าคนในหน่วยงานเดียวกัน ย่อมต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นธรรมดา
พี่หลี่เพื่อนร่วมงานแผนกเดียวกันเบะปาก เวลานี้แสร้งทำเป็นถามขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่า
"ซิ่วจวนเอ๋อ นี่ก็หน้าฤดูร้อนเข้าไปแล้วเธอยังอุตส่าห์ลงมือถักเสื้อกันหนาวอีก ฉันดูขนาดแล้วก็ไม่น่าจะใช่ของตาติงบ้านเธอหรอกนะ"