เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297
เดิมทีเหตุผลที่หลี่อวี้หลงเขียนนิยาย ก็เพราะอยากหารายได้สักหน่อยเพื่อประคับประคองชีวิตของตัวเอง
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เพื่อประคับประคองชีวิตของเขากับแฟนสาว
อย่างไรเสีย ตอนนี้เขายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ แถมยังเป็นมหาวิทยาลัยเกรดสามในเมืองเล็ก ๆ ระดับสิบแปดสายแห่งนี้ ต่อให้ออกไปทำงานพิเศษ ก็มีเพียงแจกใบปลิวหรือเป็นพนักงานส่งเสริมการขายเท่านั้น
ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องแย่งโอกาสกับคนอื่นอยู่ดี
เพราะในตัวเมืองตอนนี้มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ครบวงจรอยู่เพียงแห่งเดียว แม้แต่จะหางานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็ยังไม่มีที่ให้ทำ ไม่ต้องพูดถึงงานชั่วคราวเลย
ต่อให้มีงานจริง เวลาทำงานก็ยาวนานมาก
หลี่อวี้หลงอยากเหลือเวลาไว้คบหากับแฟนสาวของตัวเอง แน่นอนว่าเขาจึงไม่อาจรับงานที่ต้องทำตลอดทั้งวันแบบนั้นได้
เขาวางแผนไว้แล้วว่า เดิมทีเงินค่าครองชีพเดือนละห้าร้อยหยวนก็เพียงพอแค่สำหรับตัวเขาคนเดียว
แต่หลังจากเพิ่งคบกับแฟนสาว เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นลูกผู้ชาย เขาก็ฝืนควักเงินไปใช้กับเธอถึงสามร้อยหยวน