เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270
ทันทีที่คาบวิชาความคิดและการปลูกฝังจริยธรรมอันชวนง่วงงุนสิ้นสุดลง ทุกคนก็พากันพุ่งออกจากห้องเรียนทันที
ตอนนี้ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับห้องทรมานของปีศาจ หากช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว เกรงว่าคงได้ฟุบหลับคาโต๊ะกันแน่
เขาว่ากันว่าฤดูใบไม้ผลิทำให้ง่วงงุน ส่วนฤดูใบไม้ร่วงทำให้อ่อนเพลีย ตอนนี้ใบหลิวก็เขียวชอุ่มไปหมดแล้ว ยังจะไม่ยอมให้พวกเขานอนหลับสักงีบในห้องเรียนเลยหรืออย่างไร?
ถ้าไม่ใช่เพราะนักศึกษาอย่างพวกเขาต่างก็มีหลักการและรักการเรียนรู้กันทุกคน ป่านนี้คงหลับไปหมดแล้ว!
...เอาเถอะ
เห็นแก่ที่อาจารย์เดินออกไปแล้ว ขอพูดตามตรงก็แล้วกัน หากอาจารย์ของมหาวิทยาลัยหมิงเจิ้งไม่เอาแต่พูดว่าไม่ถือสา แต่กลับหักคะแนนอย่างโหดเหี้ยมกันทุกคน พวกเขาคงหลับไปตั้งนานแล้ว
ตอนนี้น่ะหรือ...เฮ้อ ไม่พูดถึงดีกว่า
ที่บอกว่าพอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะสบายขึ้นน่ะ...ล้วนเป็นคำหลอกลวงที่ผู้ปกครองเอาไว้หลอกเด็กทั้งนั้น!
ไม่ได้สบายขึ้นเลยสักนิด กลับยิ่งต้องดิ้นรนแทบตาย แถมยังต้องทดสอบความสามารถในการควบคุมตัวเองอีกต่างหาก!