เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230
ข้างเท้าของพี่เสี่ยวตู้มีเพียงกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งวางอยู่ ข้างในยังใส่ของไม่เต็มด้วยซ้ำ
เขามองเฉินซืออวี่ แก้มมีสีแดงระเรื่อเล็กน้อย ตอนนี้จงใจไม่นึกถึงภาพที่เธอแสดงท่าทีเก่งกาจเมื่อครู่
ที่จริงแล้ว... ผู้หญิงที่เก่งกาจขนาดนี้ ดูแล้วช่างน่ารัก... น่ารักมากจริง ๆ!
เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าติ่งหูร้อนผ่าวขึ้นมาเช่นกัน
แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แสงไฟตรงปากทางเข้าที่จอดรถก็ส่องไม่สว่างพอจะมองเห็นอะไรชัดเจน พี่เสี่ยวตู้จึงสูดหายใจลึกสองครั้ง ก่อนถามอย่างเขินอายว่า
"คุณไม่ได้บอกเหรอว่าการลงสินค้าใหม่ครั้งนี้ค่อนข้างเร่งด่วน? ผมลองคิดดูแล้ว คืนนี้ผมพอมีเวลา เลยอยากถ่ายภาพรายละเอียดสินค้าออกมาให้เสร็จก่อน ส่วนพรุ่งนี้ค่อยถ่ายภาพนางแบบ แบบนี้น่าจะเร็วกว่าหน่อย"
พอดีว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมา งานรับจ้างส่วนตัวที่เขารับทำก็ทำเงินได้มากพอให้ซื้อกล้องธรรมดา ๆ สักตัวกับคอมพิวเตอร์ที่ใช้ตกแต่งภาพได้หนึ่งเครื่องแล้ว
น่าเสียดาย ก่อนหน้านี้เขามัวแต่รู้สึกเกรงใจ ไม่กล้าพัฒนาตัวเองอย่างจริงจัง จนตอนนี้พอออกมาจากบ้านแล้วกลับแทบไม่มีเงินติดตัว...
แม้แต่เรื่องจะไปพักที่ไหนก็ยังเป็นปัญหาอยู่เลย