เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231
เมื่อแม่ของลวี่ลี่ออกมา ชาวบ้านบางคนก็เอ่ยขึ้นว่า
"แม่ของต้าเฉิง ไม่มีอะไรมากก็ช่วยตักเตือนลูกสาวบ้างเถอะ ยังไม่ถึงวัยที่จะได้เสวยสุขเสียหน่อย"
"พวกคุณเป็นพ่อเป็นแม่ อยู่ในบ้านกินรำกลืนผักกันอย่างลำบาก พวกเราที่เป็นคนบ้านเดียวกันเห็นแล้วก็สงสาร เงินเก็บที่มีอยู่ยังเอาออกมาให้ยืมกันหมดแล้ว"
"ยืมไปตั้งปีสองปีแล้วก็ยังไม่เห็นคืนสักหยวน แล้วทำไมลูกสาวถึงยังอยู่ที่โรงเรียนได้ตามใจชอบ อยากซื้อเสื้อผ้าชุดหนึ่งหรือรองเท้าสักคู่ก็จ่ายทีละร้อยสองร้อยหยวนได้ล่ะ!"
บางคำพูดออกมาจากความหวังดี แต่บางคำก็แฝงความประชดประชัน ทำเอาสีหน้าของแม่ลวี่ลี่เดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียว ทว่าไม่อาจโต้แย้งอะไรได้
……
ชาวบ้านจะมีความเห็นไม่พอใจก็เป็นเรื่องปกติ
ในบรรดาเงินที่ยืมไป คนที่ให้ยืมน้อยก็แปดร้อยหรือหนึ่งพันหยวน ส่วนคนที่ให้ยืมมากก็หลายพันหยวนแล้ว หากดูตามที่ลวี่ลี่โอ้อวดให้คนอื่นฟัง เสื้อผ้าใหม่กับรองเท้าใหม่ที่เธอสวมอยู่ทั้งตัว รวมกันแล้วก็มีมูลค่าพอจะใช้หนี้ให้บ้านหนึ่งได้เลย
ตอนนั้นที่แม่ลวี่ลี่ดึงดันไม่ยอมให้ลวี่ลี่ซื้อแหวนทองให้ ก็เพราะเหตุผลนี้เอง