เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229
ต้องบอกเลยว่า ชีวิตช่วงปิดเทอมนั้นแสนสุขสบายจริง ๆ
โดยเฉพาะเรื่องการเขียนนิยาย ต่อให้มีทั้งโครงเรื่องและโครงเรื่องละเอียดแล้ว ระหว่างลงมือเขียนก็ยังต้องอาศัยแรงบันดาลใจอยู่ดี
ตอนอยู่มหาวิทยาลัยต้องคอยควบคุมเวลา ทั้งต้องเข้าเรียน ทำการบ้าน แถมยังมีเรื่องจุกจิกอื่น ๆ อีกมากมาย... จึงยากที่จะจดจ่อกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นเวลานาน
มีเพียงช่วงกลางคืนเท่านั้นที่ติงเวยจะเขียนงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด
แต่ช่วงปิดเทอมนั้นแตกต่างออกไป ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแทบทั้งหมดล้วนเป็นเวลาที่เธอสามารถจัดสรรได้ตามใจชอบ
ภายใต้สภาพเช่นนี้ จินตนาการและแรงบันดาลใจของเธอจึงพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ผุดขึ้นมาไม่รู้จบ
ติงเวยใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นบะหมี่ในหม้อไปพลาง ถอนหายใจทำท่าทางราวกับกลัดกลุ้มไปพลาง
เฮ้อ นี่ก็เป็นเพราะยุคสมัยยังไม่เอื้ออำนวย เทคโนโลยียังตามไม่ทันต่างหาก ไม่อย่างนั้นถ้ามีเครื่องพิมพ์งานด้วยคลื่นสมองอะไรทำนองนั้น วันหนึ่งเธอคงเขียนได้หลายล้านคำเลยทีเดียว
เฮ้อ!