เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216
คำถามสามชุดรวดของติงเวย ประสบความสำเร็จในการทำให้เสียงโครมครามของชามกะละมังในครัวที่ไป๋ซิ่วจวนทำดังขึ้นกว่าเดิม
ส่วนติงไห่หยางผู้พูดน้อยยังคงเป็นเหมือนเดิม นั่งดูทีวีบนโซฟาอย่างไม่สะทกสะท้าน จนกระทั่งติงเวยวางสัมภาระลงแล้วเดินออกจากห้อง เขาถึงได้พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจว่า
"ดูแกสิ ไปเรียนมหาวิทยาลัยได้อะไรกลับมาบ้าง นี่หรือคือคำพูดที่ลูกสาวควรพูด แม่แกชาติก่อนติดค้างอะไรแกหรือไงถึงต้องมาคอยเก็บกวาดให้ มีมือมีเท้าเองมีไว้ทำอะไร"
คนไม่รู้เรื่องคงนึกว่าเขารักและเห็นใจภรรยามากเสียอีก!
เอาเถอะ
นี่เยอะกว่าคำถามสามชุดรวดของติงเวยเสียอีก แถมทุกคำพูดยังอ้างหลักเหตุผลใหญ่โต หากพิจารณาตามตัวอักษรแล้ว คำถามพวกนี้ไม่มีตรงไหนไม่ถูกต้องเลยสักนิด
ใช่ เป็นลูกสาวไม่ควรอกตัญญู เป็นแม่ก็ไม่ได้จำเป็นต้องทำให้ลูกไปเสียทุกเรื่อง มีมือมีเท้าเองแน่นอนว่าก็ทำเองได้
ทว่าเรื่องราวในชีวิตจริง มันไม่ได้คิดคำนวณกันแบบนั้น
ในฐานะแม่คนหนึ่ง ไป๋ซิ่วจวนปรนนิบัติติงไห่หยางราวกับฮ่องเต้ อยู่บ้านมาตั้งกี่ปี แม้แต่น้ำร้อนสักกาก็ไม่เคยต้มเอง แต่กับลูกสาวแท้ ๆ กลับละเลยอย่างถึงที่สุด