เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215
นั่งรถไฟหัวกระสุนอยู่ดีๆ ก็ดันมาเจอเรื่องดีๆ แบบนี้เข้า ติงเวยด้านหนึ่งพูดคุยถูกคอกับชายวัยกลางคน ตกลงรายละเอียดความร่วมมือในอนาคตกันไว้มากมาย อีกด้านหนึ่งในใจก็ยังคงลอบถอนหายใจ
พี่สาวคะ สิ่งที่ฉันทำได้ก็มีเพียงเท่านี้แหละนะ
คิดดูสิว่านี่มันคือน้ำใจที่สูงส่งขนาดไหน ช่วงวันหยุดกลับบ้านแล้วยังต้องมาคอยเป็นห่วงเรื่องพวกนี้แทนบริษัทอีก
ติงเวยคิดในใจ ถึงแม้ว่าเธอจะปฏิเสธการถือหุ้นในบริษัทภาพยนตร์และซีรีส์ แต่ด้วยความที่ซานซานเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดมอบค่าลิขสิทธิ์ก้อนโตให้เธออย่างใจป้ำ ไม่ว่าอย่างไรการค้ารายนี้เธอก็ต้องผลักดันให้สำเร็จให้ได้
ด้วยเหตุนี้ ช่วงเวลาที่เหลือของการเดินทางกลับ แม้ว่าทางด้านรองผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์เยี่ยนจื่อจะทิ้งชื่อและช่องทางการติดต่อไว้แล้วพาบุตรสาวลงรถไปแล้ว แต่ต่อให้ต้องเดินทางบนรถไฟนานนับสิบชั่วโมง ติงเวยก็ไม่ได้รู้สึกน่าเบื่อเลยแม้แต่น้อย
เพราะว่าเธอกำลังก้มหน้าก้มตาปั่นแกร๊กๆ เพื่อปรับปรุงบทของตัวเองอยู่ต่างหาก
ส่วนเรื่องที่ว่าบทนี้เด็กๆ จะชอบหรือเปล่าน่ะเหรอ……
โอ้ยสวรรค์ นี่ต้องถามด้วยเหรอ?
ดูได้จากทุกครั้งที่ติงเวยปรับปรุงเนื้อหาเสร็จจะต้องดึงดูดบรรดาเด็กๆ ในตู้โดยสารให้มารุมล้อมได้เป็นกลุ่มใหญ่ก็รู้แล้ว ไม่ว่าจะเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง ตั้งแต่อายุสามสี่ขวบไปจนถึงสิบกว่าขวบ ต่างก็พากันนั่งฟังกันอย่างออกรสออกชาติกันทั้งนั้น