เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217
กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขนาด 24 นิ้วของติงเวยไม่ต่างอะไรกับหีบสมบัติเลยสักนิด
ข้างในกระเป๋าใบนี้มีชุดชั้นในสำหรับเปลี่ยนของเธอเพียงแค่สองชุดเท่านั้น ส่วนที่เหลือทั้งหมดล้วนเป็นของขวัญที่เธอใช้ค่าแรงจากการทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมฤดูหนาวซื้อกลับมาฝากคนที่บ้าน
"แม่ ดูเสื้อขนเป็ดตัวนี้สิ สีแดงสดเชียว! สดใสไหมล่ะ หนูเห็นปุ๊บก็รู้เลยว่าเหมาะกับแม่มาก ตัวนี้ตั้งหลายร้อยหยวนแน่ะ!"
มันคือเสื้อขนเป็ดมีตำหนิที่หยิบมาจากโกดังของเฉินซืออวี่
ราคาทุนแค่ 35 หยวน แถมเป็นของมีตำหนิเลยได้มาฟรี ๆ
"แม่ ดูเสื้อไหมพรมตัวนี้สิ หนูเห็นปุ๊บก็รู้สึกว่าเข้ากับเสื้อขนเป็ดตัวนี้สุด ๆ จัดให้แม่เป็นชุดเดียวกันพอดีเลย แม่ชอบไหม ตัวนี้ก็ตั้งร้อยสองร้อยหยวนเหมือนกันนะ!"
ตรงชายเสื้อมีรอยสีตกนิดหน่อย ราคาทุน 15 หยวน เป็นของมีตำหนิที่ฟรีอีกเช่นกัน
"แม่ ดูถุงเท้าคู่นี้สิ..."
"แม่ ดูถุงมือคู่นี้สิ..."