กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
ติงเวยอมยิ้มเช่นกัน รู้สึกมีความสุขกับความไม่ลังเลใจของอีกฝ่าย
"ในฐานะแฟน ฉันอยากจะบอกคุณว่า อย่ากลัว อย่าคิดมาก อย่ากังวล อยากทำอะไรก็ทำเลย"
ชั่วพริบตาเดียว เซี่ยเหยียนรู้สึกราวกับหัวใจพองโตเบ่งบาน
ทว่าหลังจากความพองโตเบ่งบานผ่านพ้นไป ความจริงก็ยังเป็นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงอยู่ดี
"แต่ผมจะไม่มีเงินเดือนแล้ว อาจจะอีกสองปี ถ้าโปรเจกต์ล้มเหลว สิ้นเนื้อประดาตัว ผมยังเรียนไม่จบ แต่กลับตามยุคสมัยไม่ทันเสียแล้ว—"
ส่วนติงเวยในตอนนั้น คงอยู่ในวัยสาวสะพรั่งงดงาม สดใสเฉิดฉาย และเปี่ยมด้วยปัญญา—ยิ่งไปกว่านั้น มีความเป็นไปได้สูงมากที่เธอจะโดดเด่นเป็นพลอกในวงการ และเป็นที่หลงใหลคลั่งไคล้ของผู้คนมากมาย