กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146
วิศวกรเจิ้งอ้าปากทีไรเป็นเรื่องใหญ่โตทุกที
เอ่ยออกมาก็เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เล่นเอาเซี่ยเหยียนอ้าปากค้างจนพูดไม่ออก เขารู้สึกว่าตัวเองกล้าคิดมากแล้วนะ ไม่คาดคิดเลยว่าติงเวยผู้เป็นแฟนสาวจะกล้าคิดยิ่งกว่า
ทว่าพอมาเจออาจารย์เช่นนี้เข้า อีกฝ่ายกลับยิ่งกล้าคิดเลยเถิดไปกันใหญ่!
เขายืนอึ้งพูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ วิศวกรเจิ้งเหลือบมองแล้วถอนหายใจออกมา "ช่างเถอะ เธออายุยังน้อย เรื่องนี้มันช่างดูเพ้อฝันเกินไปจริงๆ เอาเป็นว่าเธออยู่ที่นี่ฝึกงานไปตามปกติเถอะ เดี๋ยวพอฉันไป ก็ไม่มีใครมาคอยกลั่นแกล้งเธอหรอกน่า"