เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148
ผิวหน้าถูกลมเป่าจนหยาบกร้านนี่คือเรื่องใหญ่ ติงเวยก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหน้าตัวเอง—โชคดีที่ทาครีมกันแดด มอบความชุ่มชื้น และสวมหน้ากากอนามัย เรื่องการปกป้องผิวของเธอนั้นทุ่มเทเต็มที่จริงๆ
ส่วนเรื่องที่ไม่ต้องวิ่งแถวตอนเช้าเมื่อไหร่นั้น
"พวกเราขึ้นปีสองก็ไม่ต้องวิ่งแล้วล่ะ"
เธอตอบเฉินซืออวี่แบบนั้น ส่งผลให้อีกฝ่ายค้อนควักใส่ด้วยความหมั่นไส้: "ฉันรู้สักหน่อยว่าขึ้นปีสองไม่ต้องวิ่งแล้ว..."
ติงเวยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
เธอคิดในใจว่า ที่เธอพูดว่าขึ้นปีสองไม่ต้องวิ่งนั้น ไม่ได้หมายความว่าปีสองไม่ต้องวิ่งแถวตามปกติ แต่หมายถึงตั้งแต่ปีที่พวกเขาก้าวขึ้นปีสอง ม.หมิงเจิ้งก็ยกเลิกกฎระเบียบการวิ่งตอนเช้าไปแล้ว
นักศึกษาทุกคน ยกเว้นวิชาเรียนเฉพาะทางบางรายวิชา จะไม่ต้องมาวิ่งแบบนี้อีกต่อไป