กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145
เซี่ยเหยียนถอดแว่นตาออก ในความมืดมิดยามดึกสงัดเขาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกายแวบหนึ่ง
เมื่อคืนนี้ก็ยังคงไม่มีข้อความจากเวยเวยส่งมาเช่นเคย
เขานวดสันจมูกเบา ๆ ในใจรู้สึกห่อเหี่ยวอยู่เล็กน้อย—ทำไมถึงไม่ยอมส่งข้อความหาเขาสักหน่อยนะ? หรือว่าเวยเวยจะไม่คิดถึงเขาเลยแม้แต่น้อย? การส่งข้อความสั้น ๆ มันไม่ได้เปลืองเวลาอะไรเลยสักหน่อย!
หรือว่าเธอจะไม่ได้รักเขาเลยกันแน่นะ?
หรือว่าเธอจะอยากบอกเลิกกันแน่?
จริงด้วยสิ ในโรงเรียนมีคนผอมที่ยอดเยี่ยมตั้งมากมาย แถมเวยเวยเองก็ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น การถูกคนอื่นชอบย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้ว... ถ้าเกิดว่าเธออยากจะหาแฟนที่รู้จักเอาอกเอาใจมากกว่านี้ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ จะทำยังไงดี?